Author Archive

Wybór antybiotyku

Wybór antybiotyku zależy wyłącznie od rodzaju drobnoustroju wyhodowanego z krwi. Jakkolwiek większość przypadków b.z.w. jest spowodowana zakażeniem bakteriami wrażliwymi na penicylinę, to coraz częstsze przypadki zakażeń bakteriami mało rozpowszechnionymi lub niewrażliwymi na penicylinę oraz grzybami stwarzają konieczność identyfikacji organizmów chorobotwórczych i określenia ich wrażliwości na antybiotyki. Z wyjątkiem przypadków ostrego b.z.w. o piorunującym przebiegu opóźnienie leczenia o 2-3 dni, potrzebne do uzyskania odpo- wiedzi mikrobiologicznej, jest u większości chorych możliwe i nie ma większego wpływu na rokowanie. Jest to tym bardziej uzasadnione, że większość chorych z podostrym b.z.w. trafia do szpitala po co najmniej kilkunastodniowym, a częściej kilkutygodniowym, czasie trwania choroby.

Read the rest of this entry »

ZAPALENIE MSĘŚNIA SERCOWEGO

Do objęcia procesem zapalnym mięśnia sercowego może dojść w przebiegu każdej ogólnej lub narządowej choroby spowodowanej zakażeniem wirusowym, bakteryjnym, grzybiczym lub pasożytniczym. Nie wykazano istotnej zależności między występowaniem zapalenia mięśnia sercowego a wiekiem i płcią chorego, jak również określoną populacją. Wiek ma natomiast wpływ na część zapaleń mięśnia sercowego spowodowanych niektórymi czynnikami etiologicznymi, np. w przebiegu błonicy lub płonicy.

Read the rest of this entry »

Niedawno opublikowane programy SOLVD

Niedawno opublikowane programy SOLVD, SAVE, V-HeFT II wykazały korzystny wpływ inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę u chorych we wszystkich stadiach niewydolności serca. Aczkolwiek korzystny wpływ na przeży-cie uzyskano w odniesieniu do chorych z chorobą niedokrwienną i niewydolnością serca, tym niemniej wszyscy chorzy z niewydolnością serca w wyniku upośledzenia kurczliwości powinni być leczeni inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę lub przynajmniej oceniam pod kątem wdrożenia takiego leczenia, bez względu na to, czy dysfunkcji mięśnia sercowego towarzyszą objawy niewydolności serca. Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę poprawiają tolerancję wysiłku, zmniejszają objawy niewydolności serca, ale także opóźniają postęp choroby i zmniejszają częstość hospitalizacji z powodu niewydolności serca. Jak wykazano w programie Hy-C azotany potęgują działanie kaptoprylu u chorych z niewydolnością serca.

Read the rest of this entry »

Ze względu na niezadowalające wyniki leczenia

Ze względu na niezadowalające wyniki leczenia immunosupresyjnego, w obser-wacjach odległych rozważa się obecnie włączanie immunosupresji u tych chorych z niewydolnością serca nieznanego pochodzenia i z cechami zapalenia mięśnia sercowego w biopsji, u których nie obserwuje się samoistnej poprawy po upływie

– 3- 6 miesięcy leczenia konwencjonalnego. Na warszawskim sympozjum nt. kardiomiopatii (1993 r.) O’Connell przedstawił nie opublikowane jeszcze wyniki wieloośrodkowego, randomizowanego programu leczenia immunosupresyjnego u chorych z zapaleniem mięśnia sercowego w biopsji endomiokardialnej i niewydolnością serca, z frakcją wyrzutową komory lewej < 45% (Myocarditis Treatment Trial, MTT). Chorych leczono początkowo azatiopryną i prednizonem lub cyklosporyną i prednizonem i stosowano leczenie konwencjonalne. W 1988 r. zaniechano leczenia prednizonem i azatiopryną ze względu na trudności z rekrutacją pacjentów. Leczenie immunosupresyjne stosowano przez 6 miesięcy, oceniano frakcję wyrzutową komory lewej i przeżycie.

Read the rest of this entry »

W 1983 r. grupa z Góteborga opublikowała kolejną pracę

Kolejnym argumentem przemawiającym za zastosowaniem leków blokujących receptory p-adrenergiczne u chorych z zastoinową niewydolnością serca było stwierdzenie wyraźnego pogorszenia stanu klinicznego po ich wycofaniu u części chorych. Początkowo uzyskano u tych chorych znaczną poprawę kliniczną. Wycofaniu leków P-adrenolitycznych towarzyszyło zmniejszenie frakcji wyrzutowej komory lewej u wszystkich tych chorych. Prac tych nie kontrolowano podwójnie ślepą próbą, a dane dotyczące przeżycia oparte były na analizie retrospektywnej.

Read the rest of this entry »

Przy i po zabiegu w jamie ustnej

Przy i po zabiegu w jamie ustnej, nosowo-gardłowej i w obszarze górnych dróg oddechowych (np. bronchoskopia) leczeniem z wyboru jest penicylina, na którą są na ogół wrażliwe paciorkowce, z reguły obecne w tych obszarach. Penicylinę stosuje się pozajelitowo. Na 1 h przed zabiegiem wstrzykuje się domięśniowo 600000 j.m. penicyliny prokainowej łącznie z 200000 j.m. penicyliny krystalicznej lub samą penicylinę prokainową w dawce 1 200000 j.m. Kolejne dawki penicyliny prokainowej są takie same, jak pierwsza (1200000 j.m.) i podaje się je raz na dobę przez 2-3 dni. U chorych uczulonych na penicylinę stosuje się erytromycynę. Pierwsza dawka podana doustnie na 2 h przed zabiegiem wynosi 1,0 g. Następne, po 500 mg każda, stosuje się co 6 h w dniu zabiegu i przez następne 2-3 doby. Przy zabiegach w obszarach zakażonych paciorkowcem jelitowym zapobiegawczo podaje się, według podanych wyżej zasad, penicylinę lub erytromycynę łącznie z gentamycyną.

Read the rest of this entry »

Nasze www
    System reklamy Test