Bakteryjne zapalenie wsierdzia

Źle natomiast rokuje niewydolność serca pojawiająca się lub utrzymująca i nasilająca się w odległym okresie po operacji. Z reguły jest następstwem nadmiernego obciążenia lub dużego uszkodzenia mięśnia sercowego. Do takiej sytuacji prowadzą najczęściej nie skorygowane wady jednego z ujść zastaw-kowych, śródoperacyjne duże i długotrwałe niedokrwienie mięśnia sercowego, przebyty zawał serca, bakteryjne zapalenie wsierdzia wnikające w głąb mięśnia, dysfunkcje wszczepionej zastawki oraz nieodwracalne zmiany w mięśniu spowo-dowane chorobą podstawową. Zasady farmakologicznego leczenia przewlekłej niewydolności serca nie odbiegają od zasad ogólnie przyjętych z tym, że w nie-których przypadkach należy rozważyć konieczność ponownej operacji serca.

Read the rest of this entry »

LECZENIE PRZECIWKRZEPLIWE

Trudnym i nie w pełni jeszcze wyjaśnionym problemem związanym z implantacją protezy zastawkowej jest wewnątrzsercowe wykrzepianie krwi. Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, na ile proces ten jest prowokowany samą sztuczną zastawką, a na ile procedurą operacyjną, podstawową chorobą serca względnie innymi osobowymi czynnikami pozasercowymi. Do najważniejszych czynników pozazastawkowych należą: rodzaj rytmu serca i jego zmiany (migotanie przedsionków sprzyja wykrzepianiu krwi), wielkość poszczególnych jam serca, stwierdzenie w czasie operacji skrzeplin w jamach przedsionka lewego lub komory oraz upośledzona kurczliwość mięśnia komory lewej.

Read the rest of this entry »

Zwężenie śródkomorowe

Zwężenie śródkomorowe jest spowodowane masywnym przerostem mięśni brodawkowatych i beleczek wolnej ściany komory, które w skurczu stykają się z przerośniętą przegrodą komorową. Tworzy się wówczas wysokociśnieniowa jama w koniuszku komory lewej, podczas gdy drogi napływu i odpływu leżą poza zwężeniem.

Ocena stopnia zwężenia oraz jego umiejscowienia ma decydujące znaczenie w podjęciu decyzji leczenia, a w przypadku leczenia operacyjnego, w wyborze techniki zabiegu.

Read the rest of this entry »

LECZENIE CHOREGO ZE SZTUCZNĄ ZASTAWKĄ SERCA

Wymiana uszkodzonej zastawki na sztuczną, mechaniczną lub biologiczną należy obecnie do powszechnie stosowanych metod chirurgicznego leczenia nabytych wad serca u dorosłych. U dzieci i młodzieży zaleca się i wykonuje raczej różne naprawcze zabiegi rekonstrukcyjne i plastyczne, zawsze pod kontrolą wzroku, na zatrzymanym sercu.

Ponad 30-letnie już doświadczenia i obserwacje, które upłynęły od przed-stawienia przez Starra w 1960 r. wyników pierwszej serii wszczepionych sztucz-nych mechanicznych zastawek kulkowych, stały się i nadal są bodźcem do poszukiwania coraz lepszych i trwalszych materiałów do konstrukcji sztucznych zastawek oraz do doskonalenia ich kształtu i parametrów hemodynamicznych. Przyczyniły się także do poprawy techniki wszywania protezy zastawkowej, metod prowadzenia krążenia pozaustrojowego oraz postępowania przed-, śród- i pooperacyjnego. Należy jednak podkreślić, że mimo ogromnego postępu w tej dziedzinie oraz pojawiania się na rynku nowych, coraz to doskonalszych, typów sztucznych zastawek zarówno mechanicznych, jak i biologicznych żadna z nich nie jest idealna, a działanie jej identyczne z pracą naturalnej zdrowej zastawki serca. Wszystkie wytwarzają pewien stopień oporu dla przepływu krwi, wyrażający się gradientem ciśnień mierzonym po obu stronach zastawki. Wszystkie bądź same, bądź poprzez używane materiały szewne i niezbędne w czasie każdej operacji uszkodzenia różnych tkanek serca (wycinanie zniszczonej zastawki, usuwanie złogów wapnia, nacinanie i zszywanie ścian przedsionka lub aorty itp.) stanowią locus minoris resistentiae dla zagnieżdżenia i rozmnażania się bakterii. W końcu wszystkie sztuczne zastawki, a szczególnie mechaniczne, stwarzają warunki sprzyjające wykrzepianiu się krwi w ich obrębie i uszkadzają w mniejszym lub większym stopniu krwinki czerwone (hemoliza).

Read the rest of this entry »

W leczeniu kardiomiopatii przerostowej

W leczeniu kardiomiopatii przerostowej dąży się do osiągnięcia następujących celów: wyeliminowania lub złagodzenia objawów, poprawy zdolności do wysiłku, zahamowania progresji choroby oraz poprawy rokowania. Zasadniczymi kierun-kami leczenia pozostają niezmiennie od lat: 1) farmakoterapia za pomocą leków działających ujemnie inotropowo i 2) leczenie chirurgiczne u chorych z zawęża-niem drogi odpływu lewej komory.

Read the rest of this entry »

Zespół przebiegający łagodnie

Obraz kliniczny i przebieg zespołu bywa różny. Dominują osłabienie, brak łaknienia, bóle w klatce piersiowej i gorączka. Przy osłuchiwaniu klatki piersiowej zwracają uwagę szmery tarcia osierdziowego i opłucnowego.

Zespół przebiegający łagodnie ustępuje zwykle samoistnie w ciągu 2-3 tygodni i wymaga jedynie podawania leków przeciwbólowych i ewentualnie przeciw-gorączkowych. Zespół o ciężkim przebiegu, a zwłaszcza z narastającą ilością wysięku w jamach osierdziowej lub(i) opłucnowej, wymaga leczenia glikokor- tykosteroidami według zasad podanych w rozdz. 6, a niekiedy ewakuacji na-gromadzonego płynu, zwłaszcza z worka osierdziowego.

Read the rest of this entry »