W leczeniu kardiomiopatii przerostowej

W leczeniu kardiomiopatii przerostowej dąży się do osiągnięcia następujących celów: wyeliminowania lub złagodzenia objawów, poprawy zdolności do wysiłku, zahamowania progresji choroby oraz poprawy rokowania. Zasadniczymi kierun-kami leczenia pozostają niezmiennie od lat: 1) farmakoterapia za pomocą leków działających ujemnie inotropowo i 2) leczenie chirurgiczne u chorych z zawęża-niem drogi odpływu lewej komory.

W leczeniu farmakologicznym stosuje się leki (3-adrenolityczne, antagonistów wapnia oraz leki przeciwarytmiczne. Leki [3-adrenolityczne zastosowano w poło-wie lat 60. u „objawowych” chorych z zawężającą, jak i niezawężającą postacią kardiomiopatii przerostowej. Obserwowano ustępowanie lub łagodzenie takich objawów, jak: bóle, duszność, zawroty głowy, omdlenia u 1/3-1/2 chorych, którzy otrzymywali propranolol do 320 mg/24 h. Ustępowanie bólów było wynikiem zmniejszonego zapotrzebowania na tlen po zwolnieniu częstości rytmu serca, natomiast duszność i zawroty głowy oraz omdlenia ulegały złagodzeniu w następstwie zmniejszenia stopnia zawężania drogi odpływu komory lewej. Badania ostatnich lat wykazały, że leki (3-adrenolityczne nie wywierają korzystnego wpływu na funkcję rozkurczową mięśnia, chociaż mają pewien wpływ na zwiększenie napełniania komory poprzez wydłużenie okresu napełniania, zwalniając częstość rytmu serca. Poprawa obserwowana u chorych z kardiomiopatią przerostową trwała najczęściej tylko w pierwszym okresie leczenia, potem objawy nawracały mimo zwiększenia dawki leku.

Leave a Reply

Nasze www
    System reklamy Test