Z przedstawionej sytuacji wynika

Najwięcej kontrowersji terapeutycznych budzi stosowanie glikokortykosteroi- dów, mimo zdecydowanej i szybkiej poprawy często obserwowanej pod ich wpływem, szczególnie u chorych z wirusowym zapaleniem mięśnia sercowego. Niewątpliwie korzyści, płynące z nieswoistego przeciwzapalnego i przeciwob- rzękowego działania glikokortykosteroidów, zmniejszają wyniki badań doświad-czalnych, które wskazują na nasilanie się pod wpływem leków steroidowych zmian martwiczych w mięśniu sercowym i na szybsze rozprzestrzenianie się procesu zapalnego. Uważa się także, że glikokortykosteroidy niekorzystnie hamują syntezę interferonu, który (jak udowodniono) zmniejsza u zwierząt doświadczalnych zjadliwość i szybkość mnożenia się wirusów.

Z przedstawionej sytuacji wynika, że wprowadzenie do leczenia glikokortyko-steroidów powinno być zawsze indywidualnie przeanalizowane i uzasadnione przede wszystkim nagłością i ciężkością stanu zdrowia chorego.

Ostre, niepoddające się leczeniu zapalenie mięśnia sercowego, z szybko po-stępującą niewydolnością serca, z groźnymi zaburzeniami rytmu serca lub przewodzenia oraz z szybkim powiększaniem się sylwetki serca w obrazie radiologicznym jest obecnie uważane za najbardziej uzasadnione wskazanie do przeszczepu serca, szczególnie u chorych w młodym wieku.

Leave a Reply